ღ♥ღ تا کوچــه های انــتـظـــار ღ♥ღ

        « بر آمـــد بــاد صـبــح و بــوی نــوروز    

                                   بـه کــــام دوســـتان و بخـــت پـــیروز

                                                         مبـــارک بـادت این ســال و همـــه ســال

                                                                              همـــایــون بـادت ایــن روز و همـــه روز»

ســـلام

مـــا خوبیم....شمـــا:

خــوبین؟خوشیــن؟

                   عیــــدتون مبــارک     

بهــــار اومد دوباره...همه جا سرسبز شده...و همه چیز بوی نویی و تــازگی میده...

امیــدوارم ســـال ۸۹ سال خوبی برای همه باشه و اتفاقات خوبی در این سال بیفته...

بازم دیگه یه چند روزی درگیـــر کارای عید و نوروز و سال جدیــد و اینا بودیم...وقت نکـــردیم آپ کنیم...تا امــــروز که وقت کردیم...

مرســـی از همه ی دوستای عزیزمون که به ما لطف دارن،همیـــشه سر میزنن

از اونجایی که اکثرا" بابت اون آپ قبلی گفتین خیلی غمگینه سعی کردیم این یکی یکم شادتر باشه...

اگه اینجـــوری پیش بریم کمکم افســردگی خواهیم گرفت،

اینم چندتا شعـر و جمله که خوشم اومد،گفتم بذارم شمام بخونین،اگه خواستین نظرتونم بگین در مورد این شعرا

در دنیا اگـــر صدایی بمـــاند

                           اگـــر سـرودی بمــاند

                                                 اگـــر کــــلمه ای بمــــاند

                   صـــدای انســـان....ســـرود انســان    در این کلام است؛ عشق من

-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.                                                   -.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.

دوست داشتن کسی که مارا دوست میدارد،کار بزرگی نیست،مهـم آن است کسی را که مارا دوست ندارد دوست بـداریم...

-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.                                                   -.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.

در سکوت دلنشین نیمه شب                                                  می گذشتیم از میان کوچه ها

رازگویان،هر دو غمگین،هر دو شاد                                             هر دو بودیم از همه عالــم جدا

تکیه بر بازوی من میداد گرم                                                     شعله ور از سوز خواهش ها تنش

لرزشی بر جان من می ریخت نرم                                             ناز آن بازو به بازو رفتنش

در نگــاهش با همه پرهیز و شرم                                              برق می زد آرزویی دلنشین

در دل من با همه افســردگی                                                   موج می زد اشــتیاقی آتشین

زیر نور مـاه دور از چشم غیر                                                     چشمها بر یکدگر می دوختیم

هر نفس صد راز می گفتیم و باز                                               در تب ناگفته ها می سوختیم

نسترن ها، از سر دیوارها                                                       سر کشیدند از صدای پای ما

ماه می پائیدمان از روی بام                                                    عشق می جوشید در رگهـــای ما

سایه هامان مهربـانتر،بی دریـغ                                                یکـدگر را تنگ در بر داشـتند

تا میـان کوچـه ای با صد ملال                                                   دست از آغـوش هم برداشتند!

باز هنـگام جدایی در رسید                                                      سینـه ها لرزان شد و دلهـا شکست

خنــده ها در لرزش لب ها گریخت                                              اشـک ها بر روی رویــاها نشست

چشـم جان من به ناکامی گریست                                            برق اشکی در نگـاه او دوید

نسترن ها سر به زیر انداخـتند                                                  ماه را ابری به کـام خود کشیــد

تشنه ، تنـهــا ، خسته جـــان ، آشفته حـال                                در دل شب می سپردم راه خویش

تا بگــریم در غمش دیوانه وار                                                    خلوتی میخواستم دلخواه خویش

-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.                                                   -.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.

به دلایلی دیگه ادامه نمیدم این شعـــرارو

ایـــشالا حـالا وقت زیــاده !امیــدوارم از این آپم خوشــتون اومده باشه...

خیلی خوشـــحالیم که دوستای خوبی اینــجا پیدا کردیم

منتـــظر حضــور گرمتــون هســتیم...بازم سال نوی همـــتون مبـــارک.

تا آپ بعــدی

ایــــنم یه آپ دیگـــه...امیــــدوارم خوشــتون بیاد...از همــتونم تشکــــر میکنم که تو این مدت لطف

داشتین و به ما ســـر زدین...

شب عروسیه، آخره شبه ، خیلی سر و صدا هست. میگن عروس رفته تو اتاق لباسهاشو عوض کنه هر چی منتظر شدن برنگشته، در را هم قفل کرده. داماد سروسیمه پشت در راه میره داره از نگرانی و ناراحتی دیوونه می شه. مامان بابای دختره پشت در داد میزنند: مریم ، دخترم ، در را باز کن. مریم جان سالمی ؟؟؟ آخرش داماد طاقت نمیاره با هر مصیبتی شده در رو می شکنه میرند تو. مریم ناز مامان بابا مثل یه عروسک زیبا کف اتاق خوابیده. لباس قشنگ عروسیش با خون یکی شده ، ولی رو لباش لبخنده! همه مات و مبهوت دارند به این صحنه نگاه می کنند. کنار دست مریم یه کاغذ هست، یه کاغذی که با خون یکی شده. بابای مریم میره جلو هنوزم چیزی را که میبینه باور نمی کنه، با دستایی لرزان کاغذ را بر میداره، بازش می کنه و می خونه :
سلام عزیزم. دارم برات نامه می نویسم. آخرین نامه ی زندگیمو. آخه اینجا آخر خط زندگیمه. کاش منو تو لباس عروسی می دیدی. مگه نه اینکه همیشه آرزوت همین بود؟! علی جان دارم میرم. دارم میرم که بدونی تا آخرش رو حرفام ایستادم. می بینی علی بازم تونستم باهات حرف بزنم.
دیدی بهت گفتم باز هم با هم حرف می زنیم. ولی کاش منم حرفای تو را می شنیدم. دارم میرم چون قسم خوردم ، تو هم خوردی، یادته؟! گفتم یا تو یا مرگ، تو هم گفتی ، یادته؟! علی تو اینجا نیستی، من تو لباس عروسم ولی تو کجایی؟! داماد قلبم تویی، چرا کنارم نمیای؟! کاش بودی می دیدی مریمت چطوری داره لباس عروسیشو با خون رگش رنگ می کنه. کاش بودی و می دیدی مریمت تا آخرش رو حرفاش موند. علی مریمت داره میره که بهت ثابت کنه دوستت داشت. حالا که چشمام دارند سیاهی میرند، حالا که همه بدنم داره می لرزه ، همه زندگیم مثل یه سریال از جلوی چشمام میگذره. روزی که نگاهم تو نگاهت گره خورد، یادته؟! روزی که دلامون لرزید، یادته؟! روزای خوب عاشقیمون، یادته؟! نقشه های آیندمون، یادته؟! علی من یادمه، یادمه چطور بزرگترهامون، همونهایی که همه زندگیشون بودیم پا روی قلب هردومون گذاشتند. یادمه روزی که بابات از خونه پرتت کرد بیرون که اگه دوستش داری تنها برو سراغش.
یادمه روزی که بابام خوابوند زیر گوشت که دیگه حق نداری اسمشو بیاری. یادته اون روز چقدر گریه کردم، تو اشکامو پاک کردی و گفتی گریه می کنی چشمات قشنگتر می شه! می گفتی که من بخندم. علی حالا بیا ببین چشمام به اندازه کافی قشنگ شده یا بازم گریه کنم. هنوز یادمه روزی که بابات فرستادت شهر غریب که چشمات تو چشمای من نیافته ولی نمی دونست عشق تو ، تو قلب منه نه تو چشمام. روزی که بابام ما را از شهر و دیار آواره کرد چون من دل به عشقی داده بودم که دستاش خالی بود که واسه آینده ام پول نداشت ولی نمی دونست آرزوهای من تو نگاه تو بود نه تو دستات. دارم به قولم عمل می کنم. هنوزم رو حرفم هستم یا تو یا مرگ. پامو از این اتاق بزارم بیرون دیگه مال تو نیستم دیگه تو را ندارم. نمی تونم ببینم بجای دستای گرم تو ، دستای یخ زده ی غریبه ایی تو دستام باشه. همین جا تمومش می کنم. واسه مردن دیگه از بابام اجازه نمی خوام. وای علی کاش بودی می دیدی رنگ قرمز خون با رنگ سفید لباس عروس چقدر بهم میان! عزیزم دیگه نای نوشتن ندارم. دلم برات خیلی تنگ شده. می خوام ببینمت. دستم می لرزه. طرح چشمات پیشه رومه. دستمو بگیر. منم باهات میام ….
پدر مریم نامه تو دستشه ، کمرش شکست ، بالای سر جنازه ی دختر قشنگش ایستاده و گریه می کنه. سرشو بر گردوند که به جمعیت بهت زده و داغدار پشت سرش بگه چه خاکی تو سرش شده که توی چهار چوب در یه قامت آشنا می بینه. آره پدر علی بود، اونم یه نامه تو دستشه، چشماش قرمزه، صورتش با اشک یکی شده بود. نگاه دو تا پدر تو هم گره خورد نگاهی که خیلی حرفها توش بود. هر دو سکوت کردند و بهم نگاه کردند سکوتی که فریاد دردهاشون بود. پدر علی هم اومده بود نامه ی پسرشو برسونه بدست مریم اومده بود که بگه پسرش به قولش عمل کرده ولی دیر رسیده بود. حالا همه چیز تمام شده بود و کتاب عشق علی و مریم بسته شده. حالا دیگه دو تا قلب نادم و پشیمون دو پدر مونده و اشکای سرد دو مادر و یه دل داغ دیده از یه داماد نگون بخت! مابقی هر چی مونده گذر زمانه و آینده و باز هم اشتباهاتی که فرصتی واسه جبران پیدا نمی کنند…

*       *        *

خبر به دورترين نقطه جهان برسد

نخواست او به من خسته بي گمان برسد

شکنجه بيشتر از اين که پيش چشم خودت

«کسي که سهم تو باشد به ديگران برسد »

چه مي کني که اگر او را خواستي يک عمر

به راحتي کسي از راه ناگهان برسد

رها کند برود از دلت جدا باشد

به آنکه دوست تراش داشته!!! به آن برسد

رها کني بروند تا دو پرنده شوند

خبر به دورترين نقطه جهان برسد

گلايه اي نکني و بغض خويش را بخوري

که هق هق تو مبادا به گوششان برسد

خدا کند که نه ...!! نفرين نمي کنم که مبادا

به او که عاشق او بودم زيان برسد

خدا کند که فقط اين عشق از سرم برود

خدا کند که فقط آن زمان برسد...!!!

اگر کلمه دوستت دارم قيام عليه بندهاي ميان من و توست اگر کلمه دوستت دارم راضي کننده و تسکين دهنده قلب هاست اگر کلمه دوستت دارم پايان همه جدايي هاست اگر کلمه دوستت دارم نشانگر عشق راستين من به توست اگر کلمه دوستت دارم کليد زندان من و توست پس با تمام وجود فرياد ميزنم دوستت دارم.

ســــــلام

من خوبم...الیاسم خوبه...شما خوبین؟؟بازم بعد از چنـــد روز اومدم آپ کنم...دوست داشتم زودتر بیام

اما !

نشـــــد دیگه...

از همه ی دوستای عزیــــــز که به ما سر زدن بازم تشکر میکنیم...

گفتي مي خوام بهت بگم همين روزا مسافرم
«بايد برم» براي تو فقط يه حرف ساده بود
کاشکي مي ديدي قلب من به زير پات افتاده بود
شايد گناه تو نبود، شايد که تقصير منه
شايد که اين عاقبتِ اين جوري عاشق شدنه
 

سفر هميشه قصه رفتن و دلتنگيه
به من نگو جدايي هم قسمتي از زندگيه
هميشه يک نفر ميره آدم و تنها مي ذاره
ميره يه دنيا خاطره پشت سرش جا مي ذاره
هميشه يک دل غريب يه گوشه تنها مي مونه
يکي مسافر و يکي اين وره دنيا مي مونه
 

دلم نمياد که بگم به خاطر دلم بمون
اما بدون با رفتنت از تن خستم ميره جون
بمون براي کوچه‌اي که بي تو لبريزه غمه
ابري تر از آسمونش ابراي چشماي منه

 
بمون واسه خونه‌اي که محتاج عطر تن توست
بمون واسه پنجره اي که عاشق ديدن توست!

ميتوني نگام نكني اما نميتوني جلو چشامو بگيري . ميتوني بگي دوستت ندارم اما نميتوني بگي دوستم نداشته باش . ميتوني از پيشم بري اما نميتوني بگي دنبالم نيا . پس نگاهت ميكنم ، دوستت دارم ،تا ابد به دنبالت ميام.

يكي در آرزوي ديدن توست،يكي در حسرت بوسيدن توست،ولي من ساده و بي ادعايم ، تمام هستي ام خنديدن توست . . .

چهار تا دوست که بیست سال بودهمدیگه رو ندیده بودند توی یه مهمونی همدیگه رو می بینند شروع می کنن در مورد زندگی هاشون برای همدیگه تعریف کنن ...
بعد از مدتی یکی از اونا بلند میشه میره دستشویی. سه تای دیگه صحبت رو می کشونن به تعریف از فرزنداشون :

اولی :
پسر من باعث افتخار و خوشحالی منه. اون توی یه کار عالی وارد شد و خیلی سریع پیشرفت کرد.پسرم درس اقتصاد خوند و توی یه شرکت بزرگ استخدام شد و پله های ترقی رو سریع بالا رفت . و حالا شده معاون رئیس و اونقدر پولدار شده که حتی برای تولد دوستش یه مرسدس بنز بهش هدیه داد .!!!!

دومی :
جالبه. پسر من هم مایه ی افتخار و سرافرازی منه. توی یه شرکت هواپیمایی مشغول به کار شد و بعد دوره ی خلبانی رو گذروند . و سهامدار شرکت شد و الان اکثر سهام اون شرکت رو تصاحب کرده. پسرم اونقدر پولدار شد که برای صمیمیترین دوستش یه هواپیمای خصوصیبهش هدیه داد !!!

سومی :
خیلی خوبه. پسر من هم باعث افتخار من شده ... . اون توی بهترین دانشگاه های جهان درس خوند و یه مهندس فوق العاده شد. الان یه شرکت ساختمانی بزرگ برای خودش تاسیس کرده و میلیونر شده. پسرم اونقدر وضعشخوب شده که برای تولد بهترین دوستش یه ویلای ۳۰۰۰ متری بهش هدیه داد !!!

هر سه تا داشتن به همدیگه تبریک میگفتند که دوست چهارم برگشتسر میز و پرسیداین تبریکات به خاطر چیه !!؟؟


سه تای دیگه گفتند : ما در مورد پسر هامون که باعث غرور و سربلندی ما شدن صحبت کردیم.

راستی تو در مورد فرزندت چی داری تعریف کنی؟!

چهارمی گفت : دختر من رقاس کاباره شده و شبها با دوستاش توی یه کلوپ مخصوص کار میکنه!


سه تای دیگه گفتند : اوه مایه ی خجالته. چه افتضاحی!!!

دوست چهارم گفت : نه! من ازش ناراضی نیستم. اون دختر منه و منم دوستش دارم. در ضمن زندگی بدی هم نداره.

اتفاقا همین دو هفته ی پیش به مناسبت تولدش از سه تا از صمیمیترین دوست پسراش ،یه مرسدس بنز و یه هواپیمای خصوصی و یه ویلای ۳۰۰۰ متری هدیه گرفت!!

* * * * *

بازم میایم...تا بعد

 سلام ســــــلام ســـــــــــــــلام...

این سلام بعد از ۴ ماه و ۲۹ روز دوباره اینجا نوشته شد...با فردا دقیقا" میشه ۵ ماه...دلمون خیــــلی واستون تنگ شده بود...اما به دلایلی نسبتا" واضح نمیتونستیم آپ کنیم..دیگه درس و مشــق و مدرسه و دانشــــگاه امکان آپ کردن نمیداد.اما من و الـــیاس همیشه به فکر دوستای گلمون بودیم تا اینکه امروز رو غنیمت شمردیم...گفتیم به بهونـــــــه ی ولنتاینم شده باید دوباره آپ کنیم...راســـــتی

ولنــــــــــتــــــاین همتــــون مبــــارک ...

خلاصه اینکه امــــیدواریم روز خوبی برای همه باشه...اینو از طرف خودم و الیاس میگم...اونم به همتون سلام رسوند...آپ میکنه اونم...اما من زودتر دست به کار شدم

از اینکه بازم دارم اینجا آپ میکنم خوشحالم...از همتونم تشکر میکنیم که در این مدت به ما لطف داشتین و به وبــمون سر میزدین...اینم چندتا هدیه به مناســبت همین روز.امیدوارم خوشتون بیاد

شب شده بود، گل آفتاب گردان داشت دنبال خورشيد ميگشت که يهو يک ستاره بهش چشمک زد، اما گل آفتابگردان سرش رو آرام آورد پايین، ميدونی چرا؟! آخه گلها هيچوقت خيانت نميکنن واسه همينه که گل آفتابگردان هميشه شبها سرش پایينه

be chand zaboon begam 2set daram   

English : I Love You 02) Persian : Tora doost daram 03) Italian : Ti amo 04) German : Ich liebe

Dich 05) Turkish : Seni Seviyurum 06) French : Je t'aime 07) Greek : S'ayapo 08) Spanish : Te

quiero 09) Hindi : Mai tumase pyre karati hun 10) Arabic : Ana Behibak 11) Iranian : Man doosat

daram 12) Japanese : Kimi o ai shiteru 13) Yugoslavian : Ya te volim 14) Korean : Nanun

 tangshinul sarang hamnida 15) Russian : Ya vas liubliu 16) Romanian : Te iu besc 17)

Vietnamese : Em ye^u anh 18) Ukrainian : Ja tebe koKHAju 19) Tunisian : Ha eh bak 20)

Syrian/lebanese : Bhebbek 21) Swiss-German : Ch'ha di ga"rn 22) Swedish : Jag a"Iskar dig 23)

Africans : Ek het jou liefe 

HAPPY    VALENTINE

 OVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVE
OUILOVYOUIL ****** VEYOU ****** ILOVEYOUILO
OVEYOUIL *********** L *********** OUILOVEY
YOUIL *************** *************** YOUIL
UILO *********************************** VE
EI ************************************* IL
V *************************************** O
O *************************************** L
E *************************************** U
YO *************HAPPY VALENTINE**********IL
YOUI *********************************** EY
OVEYO ******************************* LOVEY
OVEYOUIL *************************** ILOVEY
UILOVEYOU *********************** UILOVEYOU
VEYOUILOVEYOU ***************** YOUILOVEYOU
YOUILOVEYOUILOV ************* LOVEYOUILOVEY
UILOVEYOUILOVEYOU ********* LOVEYOUILOVEYOU

خيانت تنها اين نيست كه شب را با ديگري بگذراني ... خیانت می تواند دروغ دوست داشتن باشد ! خيانت تنها اين نيست كه دستت را در خفا در دست ديگري بگذاري ... خيانت ميتواند جاري كردن اشك بر ديدگان معصومي باشد.

اگر باران بودم انقدر مي باريدم تا غبار غم را از دلت پاک کنم اگر اشک بودم مثل باران بهاري به پايت مي گريستم اگر گل بودم شاخه اي از وجودم را تقديم وجود عزيزت ميکردم اگر عشق بودم آهنگ دوست داشتن را برايت مينواختم ولي افسوس که نه بارانم نه اشک نه گل و نه عشق اما هر چه هستم دوستت دارم.

اگر روزي دشمن پيدا کردي بدون در رسيدن به هدفت موفـــق بودي.اگر روزي تهديدت کردن بدون در برابرت ناتوانند. اگر روزي خيانت ديدي بدون قيمتت بالاست. اگر روزي ترکت کردند بدون با تو بودن لياقت ميخواد .

می دونستی اشک گاهی از لبخند با ارزش تره؟ چون لبخند رو به هر کسی می تونی هدیه کنی اما اشک رو فقط برای کسی می ریزی که نمی خوای از دستش بدی .

گرتواين دنيا کسي هست که با ديدنش رنگ رخسارت عوض ميشه و قلبت ابروتو به تاراج مي بره. مهم اين نيست که اون مال تو باشه، مهم اينه که باشه. نفس بکشه، زندگي کنه و از زندگيش لذت ببره.

ميدوني آدما بين الف تا ي قرار دارند.بعضی ها مثل "ب" برات میمیرن مثل "د" دوستت دارند، مثل "ع" عاشقت ميشوند، مثل "م" منتظر مي مونند تا يه روز مثل "ي" يارت بشن.

اینم از آپ امـــــروز!...ببخشید دیگه اگه کم و کسری بود.ایشالا دفعه های بعد بهتر و بیــــشتر در خدمتتـــون هستیم.مواظب خودتون باشین.بازم به وب ما سر بزنین و با نظرای قـــشنگتون مارو همراهــــــی کنین.

*منتـــــــــظر حــضـــور پر مهــــــرتون هستیم*

تا سلامی دوباره....بـــای بـــای

خودت ميدونی ميدونم دليله رفتنت چی بود
اما می تونستی نری چرا ميگی قسمت نبود

 اگه قسمت نبود چرا تو موندی
خدا مارو چرا به هم رسوندی!؟

 اگه ميدونستی يه روزی ميری
چرا روزا رو تا اينجا کشوندی

 چی بودم چی شدم به خاطر تو
ولی پشت دلم رو خالی کردی

 حالا اسمت مياد گريم ميگيره
نميدونی که با دلم چه کردی

 اگه در حق تو خوبی نکردم
بدون که خالی بود دستای سردم

 ولی من در عوض هر چی که بودم
با احساسات تو بازی نکردم

 اگر چه می دونم دوستم نداری
به هر در ميزنم تنهام نذاری

 اگر پای کسی هم در ميونه
بذار اسمت اقلان روم بمونه

 دم اخر بذار دست توی دستام
بذار بهت بگم دردم چی بوده

 فقط لطفی کن و حرفامو بشنو
شايد ديگه نگی قسمت نبوده

 اگر تصميم رفتن رو گرفتی
ببخش اگه پشيمونت نکردم

 اره من واسه تو کم بودم اما
با احسا سات تو بازی نکردم....

امروز احساسم را اندازه گرفتم
                  عجب مساحتی داشت!

قطر اشک هایم را حساب کردم
                  با به ضریب رساندنش هم

به غصه هایم نمیرسید
                  و باز

به انحنای یک خواستن رسیدم
                  که با هیچ نموداری رسم نشد

و تکرار غزل خواندن هایم را
                  در ضلع های موازیش پنهان کردم

و روی دفتر بی خط و حاشیه
                  از شکل یک دایره خواهش

به یک سه بعدی انکار رسیدم
                  که با هیچ پرگار و نقاله ای

به حدود ادراک من خطور نکرد
                  و هاشور لبریز شدن های مرا

به حجم ابعاد آن نرساند
                  و من در هندسه این عشق

هنوز در انتظار قبولی ساده می گردم .....

            ...................................................

قبول کن.... همه اش تقصیر تو بود. اگر تو پیدایت نمی شد، دل من که اهل این حرف ها نبود. اینهمه با دختر ها ارتباط داشتم، بیچاره ها حتی می ترسیدند از 5 متری من رد بشوند چه رسد به ... آخر مرا چه به عشق و عاشقی؟!! من ... یوسف...سید یوسف  که حتی پسر ها آرزو داشتند دو کلام باهاشان هم کلام شوم،‌ حالا... .
نمی دانم از کجا پیدایت شد. آن هم درست روز اول امتحان های پیش دانشگاهی. مثل آدم داشتم درسم را می خواندم که یکدفعه تلفن زنگ زد،‌ و این یعنی سه سال بدبختی، بد بختی که چه عرض کنم...
صدایی گفت: سلام.
کمی تامل کردم و جواب دادم.
گفت: من مزاحمم؟!!
مزاحم؟! عجب مزاحمی هم. مزاحمتی که تا سرحد جنون پیش آمد. خودت هم نفهمیدی چه بدعتی را پایه گذاری کردی، ‌با همین یک جمله، نمی دانم. باور کن هنوز هم نمی دانم، ‌عذاب گناهی ناکرده بود یا امتحانی سخت بر یک ... بر یک دیوانه. امتحانی که جوابش هنوز هم مشخص نیست. شاید، شاید هم یک رحمت بود. یک لطف بر یک تنهای تنهای تنها برای آنکه تنها تر شود...
گفتم: خوب، ‌بعدش ؟
گفت: همین!
گفتم: مشکل خودتان است....
صبر کن ببینم! شاید مهدی هم زیاد بی تقصیر نباشد. آخر می خواستم گوشی را بگذارم، ‌اما ... اما صدای مهدی در گوشم  مرا مردد کرد. تردیدی که به یک فاجعه ختم شد. بیچاره دلم. بیچاره دلم و بیچاره دلت ...
« ما برای وصل کردن آمدیم        نی برای فصل کردن آمدیم»
پس گفتم: چرا من!
میبینی؟! چقدر بی تجربه بودم؟ آخر این اولین و آخرین اشتباه عمرم بود.
گفتی: همینطوری...
واقعا!!! چه دروغی؟! چه دلی داشتی تو... چند ماه گذشت تا خودت را لو دادی. آن روز یادت هست؟ توی پارک...
گفتی: اگر من، ‌هم او باشم چه می کنی؟
گفتم: صد و هشتاد درجه تفاوت می کنم!
کردم؟ خودم که فکر نمی کنم... آخر نمی توانستم بکنم. شاید هم نمی خواستم که بتوانم...
کسی که مهدی سراغم فرستاده بود تا وصلش بکنم. بی آنکه بفهم کیست؟ چه جنسیست؟ البته حدس زده بودم. اگر پسر بودی مهدی همان اول تیر خلاصی را روانه ات می کرد. جایی برای فیلم بازی کردن نمی گذاشت. آنوقت شاید تو الان جای من بودی و من همان درمانده تنهای تنهای تنها. می بینی ... با این همه شاگردی باز هم نفهمیدم باید وصل کرد اما نه به خود. باز هم وسیله هدف شد... اَه از این انسان خودخواه فراموشکار...
سابقه اش را داشتم.  باید «شوق» قبل از «طلب» را بوجود می آوردم. همین. مثل آقا رضا. فقط سه بار اجازه داشتم به مغازه اش بروم. و چقدر راحت از پیله های اطرافش بیرون آمد.
و حال، فقط باید چند کلام در گوشی تلفن به آن سوی خط می گفتم. به سکوتی مبهم و صد البته پر جذبه. شاید همه اینها از همان سکوت نشئت می گیرد. آخر در این 2 سال، همه چیز من شده بود همان سکوت های وهم انگیز که گاهی یک نسیم، یک نسیم آتشزا که از حنجره ات خارج میشد و تمام وجودم را می سوزاند. یک نفس و جواب همیشگی من... یاد هست؟ « آخ ، سوزاند...». البته این را هم از خودت یاد گرفته بودم. می بینی... حتی عاشقی را هم تو یادم دادی... اصلا « منی» نبودم که بخواهد عاشق شود. 
همه اش « تو » شده بودی. « توی تو »... و بعد، ‌بعد از 6 ماه گفتی تو همان بودی. در همان پارک .... من چه کردم؟ فقط تکه کاغذی را که برایت در دست نگاه داشته بودم، آرام آرام پاره کردم و تو حتی نتوانستی بپرسی چرا؟ اما... اما این هم مهم نبود. مهم همان چند قطره ای بود که آرام آرام گونه هایم را پیمود تا بی هیچ واسطه ای، ‌فاصله چشمانم تا زمین را بپیماید. بی هیچ دستی که از شرم همان اول راه او را بدزدد. و این شاید اولین باری بود که بی دلیل،‌ کاملا بی دلیل گریه کردم. خوب «تو»، هم «او» بودی... اما هنوز هم قبول ندارم. « او » « تو » بود. فهمیدی ... « او » « تو » بود. ... به همین سادگی... و همه چیز شروع شد. راستش می خواستم مثلا تو را وصل کنم. یعنی به قول خودمان هدایت کنم. اما، ‌اما خودم هم گم شدم. از دست رفتم. تا خودِ خودِ هیچ شدن، اما ... اما همین تردید مرا نگه داشت. درست لب پرتگاه فنا.... . یک تردید. آری،‌یک جای کار اشکال داشت که هیچ گاه هم نفهیدم. حتی اینکه از من بود یا تو؟!! ... شاید هم « ما » ... .
گفتی: شاید به گناه بیفتیم.
منظورت را خوب فهمیدم.
گفتم: من که از خودم مطمئنم.
و تو دلگرم شدی. گرمای درونت را حس کردم. و من مغرور تر شدم. عجب غروری ...
نمی دانم خوردن گندم برای پدر و مادرمان گناه بود یا رحمتی برای کامل شدن و عشق بازی و ... سوختن؟؟؟ اگر گناه بود، شاید ما هم همیشه مماس بر این گناه حرکت کردیم، اما ... اما اگر رحمت بود شاید هیچ وقت دلمان را به دریا نزدیم... . نمی دانم... شاید، شاید اگر اینهمه پایبند دین و مذهب نبودیم  لااقل وضعمان بهتر بود. نمی گویم که سلول های جسمم در وجودت گم می شد، اما... شاید اگر، اگر فقط یک بار هرم دستانت سلول های یخ زده دستانم را در آغوش می گرفت... شاید اگر یک بار... فقط یک بار شانه هایم حضور تو را احساس می کرد، ‌اینطور وجودم آشفته نمی شد. آخر برای من چشمانت نه حکم تیر خلاصی را داشت و نه حکم جبرائیلی که پیام خروج از بهشت را ابلاغ می کند... چشمانت برای من فقط ابهام بود... می فهمی؟ فقط ابهامی، که هرچه درونش را می کاویدی بیشتر مشتاق میشدی تا در آن فرو روی، تا جایی که چنان در او غرق شوی تا....  نمی دانم... باز هم نمی دانم ... امان از این انسان سر در گمِ مغرور...
آخر چطور می توانستم زندگی کنم؟ درست آن هم زمانی که باید یک همراه می یافتم. دنبال یک پشتیبان بودم،‌ یک دریا نصیبم شد که باید به موج هایش دل می سپردم تا مرا همواره بر صخره های مبهم عشق بکوبد. آخر تو بگو... خودت قضاوت کن... در این بلوا می شود فکر هم کرد؟!! می شود همراه هم داشت؟!! مگر در این وجود فانی چند عشق می گنجد؟ آنکه نامتناهیست و برای « او » می توان با هر چه متناهی همراه شوی... اما... اما این را چه می شود کرد؟ وقتی تنها بالت رابرای جفت شدن وسط معرکه می آوری، ولی می بینی با یک شعله کوچک شمع آرام آرام می سوزد... چه می کنی؟.... با این خاکستر بر باد رفته و زمینگیر...
درست زمانی که باید رفیق می داشتم. وقتی باید برای خود چند همراه و پشتیبان می یافتم... درست زمانی که نیاز به یک برادر داشتم...
تو آمدی.. راه را راحت بر همه بستی. دلم را لحظه به لحظه از همه چیز، ‌حتی خودم جدا کردی. تاجایی که وقتی به خودم آمدم حتی دیگر خودم را هم نشناختم... گمان کردم مستحاله شدم. در وجود تو.... می دانم عمدی در کار نبود. حتی به ظرفیت من هم زیاد کار نداشت.... انسان چنین خلق شده... هر کس گمان می کند می تواند جور دیگری عمل کند اشتباه می کند... بگذریم...
در وجودت گم شدم... وجودی که رنگ و بوی دیگری داشت... لا اقل ظاهرش که اینچنین بود... اما، اما امان از اینکه تا آخر خط نیامدم... از همه بریدم... دور شدم... دورِ دورِ دور... تا جایی که هیچ چیز را نمی دیدم و هیچ حرفی را نمی شنیدم و کم کم هیچ چیز هم نمی گفتم. آخر چه می توانستم بگویم... هان! تمام حرف من تو بودی... تو را با که قسمت می کردم؟!!
و این تنهایی شروع به بزرگتر شدن کرد. هر چه درتو غرق می شدم، ‌فاصله ای عجیب میان ما بیشتر می شد. فاصله ای که ظاهرمان را از هم دور تر می کرد ولی ما را به هم راغب تر ... بی آنکه بخواهیم از هم فاصله می گرفتیم.... نمی دانم هنوز هم فکر من هستی یا نه؟؟؟
اما من، ‌منِ تنها چطور می توانم از صفر شروع کنم؟؟؟ با که؟؟؟ ....
چه کسی را می توانم در خودم دخیل کنم؟؟؟ جز همین قلم و کاغذ که آن هم نا محرم است... اصلا هیچ می دانی این چندمین نامه‌ی من به تو است؟...
مرا از تمام رفقا دور کردی. سوزاندی و در خماری جا گذاشتی... اما... اما همین خماری هم صفایی دارد. شاید تو هم همین حس را داشته باشی، راحت رسیدن زیاد هم صفایی ندارد...
آری، راحت رسیدن زیاد صفایی ندارد، اما... اما... اما اگر رسیدنی در کار نباشد، اگر هیچ وقت نرسیم چه؟... هیچ وقت... فکرمن را هم کرده ای یا باید باز هم من فکر تو را بکنم؟... مثل همیشه:« من به درک،‌ او چه می کند؟»، « خورد هم که بشوم مهم نیست، او می تواند طاقت بیاورد؟»....
می دانم! همه اش شعار بود... شاید نوعی دلداری و شاید هم اثر همان غروری که تو و شاید هم خودم مسببش بودم... می بینی؟ چقدر تردید؟! چقدر ابهام؟!...
دعای که پشت سرمان بود، نمی دانم؟! اما بالاخره فهمیدیم... فهمیدیم که حالا وقتش نیست... باید صبر کنیم... باید امتحان پس بدهیم... حتی تقاص همین مدت را... کم کم بدون اینکه خودمان هم متوجه شویم از هم دور شدیم... تا همین جا... همین جایی که نمی دانم تو کجایی... . شاید کمی دیر شد، اما همان دعا همه چیز را حل کرد.
تند رفتیم... وقتی برادرت را دیدم، با اینکه شب را تا صبح خوابم نبرده بود از اضطراب، اما آرامشی عجیب بر دلم نشسته بود... انگار به دلم برات شده بود حساب و کتاب دست کس دیگری است، حتی اگر... اگر بچگی کنیم.
حتی برادرت هم اقرار کرد. اقرارکرد که برای رفتار دیگری آمده بود. اما... بگذریم. صحبت ها مردانه بود.
مواخذه ام نکن برای این مدت. تو که خبر نداری ... می دانی قول دادن به مادرت چه بر سرم آورد؟ اشک درچشمانم جمع شده بود. حتی برادرت هم نفهمید... نفهمید چرا قبول کردم... آن هم اینقدر زود. نه! از ترس نبود. خودشان هم فهمیدند. چیزی را که نفهمیدند، حد عشق در دل من بود. عشقی که «تو» گوشه ای از آن بودی،‌ نه همه آن. فهمیدی؟ نه همه آن...
یادت که نرفته؟ اصلا آشنائیمان هم برای همین چیز ها بود وگرنه گوشی را همان موقع گذاشته بودم. یا نه، بر عکس،‌ مثل خیلی ها بی محابا می آ مدم و الآن یااتفاقی نمی افتاد و یا... یا هر دومان در اعماق سیاهی دست و پا می زدیم... بخاطر همین بود که زود پذیرفتم... آخر قول دادم. به مادرت.
پس دیگر دورِ دورِ دور شدم. اما... نمی دانی در این دو سال چه کشیدم. دو سال تاوان پس دادم. ذره ذره آب شدم. از همین چند نفر دور و برم هم  بریدم. بی آنکه خودم بخواهم. آخر نمی توانستم. ظرفیتم ته کشیده بود. در خودم بودم. در خودی گنگ و نا مفهوم. آخر خودم از خودم دور شده بود. تا خودِ نا کجا آباد. ببین چه بر سرم آمد... نه درسی، نه کاری، نه دوستی، ‌نه خانواده ای و نه حتی «من» ی... از تمام این روز مرگی ها و دنیا زدگی ها بریدم،‌ درست... اما آخر... آخر کسی که هنوز آن ور را پیدا نکرده است کجا برورد؟ هان!‌ کجا می تواند برود؟... حالا خودت قضاوت کن، اگر نیایی چه می شود؟ هیچ... فقط یکی از بندگان او را به پوچی کشیدی... نه! دلخور نشو... خودت هم می دانی که همه این ها طعنه است. نیشتر است بر دل خودم. بر وجود خودم که نفهمیدم چه کنم. گفته بودم، یعنی ازخود مهدی شنیده بودم که: «عشق که بیاید عقل، را می کشد. له می کند. وجود را خوار می کند ». این درست اما... «اما بعدش دل عاشق عقل را دوباره می سازد. یک عقل عاشق... و این حاکم جدید،‌ رسوایی را به عفتی عاشقانه مبدل می کند و آن وقت عقل عاشق وجود را تا استغنا بالا می برد و نا گاه به فنا می رسی... ».
دیدی... اینجایش را نگرفته بودم. فراموش کرده بودم. حتی او هم چند بار تذکر داده بود. آری همه چیز را فهمید... اگر قرار بود نفهمد که استاد ما نمی شد... بگذریم.
نمی دانم! از یک طرف وجودم مالامال از عشق او شده بود و از طرف دیگر ظرفیتم درتو خلاصه می شد. در تویی که هنوز نشناخته بودمت. هنوز در عمقت شنا نکرده بودم... و این همه چیز را از من گرفت و جایش چه آمد؟... چند سال آوارگی در برهوت... و همه این ها بخاطر همان تسامحی است که کردم... همان یک قدمی که کج برداشتم... خیال کردم به جایی رسیده ام...
ولی حالا... حالاهمه چیز فرق کرده... آخر  از صفر شروع کردم... از صفرِ صفرِ صفر.
خدائیش هم چاره ای ندارم. لا اقل از این به بعد ندارم. اگر این اتفاق نمی افتاد... اگر تو الان اینطور جلوی من دراز نکشیده بودی... اگر چشمهایت اینطور پشت پلکهایت نمانده بود... اگر... . می بینی؟ می بینی چطور خودم را باختم؟ همه آن ها هم حرف بود. آخر وقتی چاره ای نداشته باشی چه می کنی؟ انگار سر امتحان کنکور همه سوال ها یک گزینه بیشتر نداشته باشد. مثل کامپیوتر... صفر و یک... روشن و خاموش... رضا و .... نه! خودم هم می دانم... اینجایش دیگر کمی دروغ گفتم. آخر کجای این کار «رضا» ست؟ هان! کسی که راضی باشد اینهمه التهاب و بی تابی که جای ندارد... من هم که هزار ماشاا... نه دلی دیگر دارم و نه عقلی. چشمم یک جسم خفته را می بیند و.... نمی دانم... نمی دانم... هنوز هم نمی دانم.
دکتر ها می گویند مرگ مغزی ست!! می گویند دیگر بر نمی گردی. می گویند مرگ مغزی یعنی اینکه مغز تو رفته اما هنوز قلبت اینجاست. می طپد. در همین دنیا. هنوز خون در رگ هایت حرکت دارد... دیدی... دیدی، باز هم من باختم. حتی اینجا که جای دل کندن است. جای پریدن است.
عقلت رفت چون فکرت، ‌همان عقل عاشق مال کس دیگری بود. زود هم رفت. چون... چون این پائین ها داشت یک جورایی اشتباه می رفت. شاید داشت خراب می کرد. خوب چون عاشق بود... همان عقلت را می گویم.... چون عاشق بود حکم به رفتن داد. اما... اما این پائین، دلت... قلبت یک جای دیگر بود. یعنی نتوانست راحت برود. هوز کامل فانی نشده بود که... خود خواه هم که نبود... نه... حتما باید این حال من را می دید. حتی باید خورد شدن این غرور کاذب، ‌این اوهاماتی که بنام عشق خودش را در وجودم جا زده بود را می دید. باید صدای خورد شدن استخوان های فراموشی ام را می شنید... از این ها هم که بگذریم باید دلم را هم راضی می کرد. خوب فهمیدم، نه؟... مانده ای تا عظمت عشق را به رخم بکشی... مانده ای تا از من اجازه بگیری... اجازه؟!!!... خوب برو... این که سوال ندارد. راحت هم برو... دیگر از هر چه عشق و عاشقی، حتی از اسمش هم بدم می آید... این ها همش بچه بازی بود. خوب فهمیدم. عاشق حرف نمی زند. عمل می کند. درست مثل تو. چقدر راحت از خودت گذشتی؟!! تازه آنجایی هم که مجالی برای فکر کردن و انتخاب نبود... معلوم است که بُرده ای.
دوستت همه چیز را گفت. وقتی او را هل داده بودی، ‌افتاده بود توی جوی آب. اول تو ماشین را دیده بودی. سرعتش خیلی زیاد بود. حتی مجال داد زدن هم برایت نماند. راننده مست بود. چیزی برایش نمانده بود. عقل نداشت. نه عقل، نه دل، نه... نه هیچ چیزی که بشود او را آدم نامید. زد و فرار کرد. شاید در دلش هم خندید. شاید فکر کرده خیلی هم زرنگ بوده که توانسته فرار کند. مثل خیلی ها که در همین دو سه روز زندگی راحت می زنند و فرار می کنند. انگار نه انگار ته خطی هم هست.  مثل... مثل یونس. برایت گفته بودم. او هم عاشق شد. اما قبل از اینکه بفهمد دل و عقل چیست با سر رفت ته خط. بیچاره چه آبرو ریزی برای خانواده خودش و... بنده خدا به بار آورد... بنده خدا... بنده خدا... هی، یادش بخیر همیشه می گفت... یعنی می گفتیم بنده خدا اینطور گفت و بنده خدا اینطور کرد... اسم شما ها شده بود بنده خدا... دیدی ... دیدی، ‌باز هم اشتباه از مابود. بنده اش را گرفتیم و خودش را فراموش کردیم. خیلی راحت بگویم، اصلا به اسمش نان خوردیم. به همین راحتی. هم خدا خواستیم هم خرما را... اما... اما خدا را برای خرما...
چه فایده. حالا که تو اینطور روی تخت، روبروی من خوابیدی... و من... شاید این آخرین نامه را بدون کاغذ و قلم برایت می نویسم... البته شاید هم... شاید که نه، حتما... حتما باز برای خودم اما به اسم تو...  یعنی تما این ها را نوشتم تا به اینجا برسم. به همین یک کلمه... که مثل همیشه، ‌بیخیال...
وقت تنگ است. کم کم دارد وقت ملاقات می شود. نمی خواهم... نمی خواهم مادرت در این لحظات آخر شکسته شدن قولم را ببیند. آخر میدانم... خوب می دانم که منتظر است. یعنی از همان اول بود. نه به اندازه تو، ولی... ولی او هم منتظر بود. خودت هم فهمیده بودی. فقط می خواست من را امتحان کند... و حالا نمی خواهم... یعنی نمی توانم شکستن او را ببینم... بس است دیگر.
 خوب میدانم که حوصله همه سر رفته. حتی حوصله تو. حوصله مامور او. حوصله مادرت. حوصله مریض بعدی که قرار است بیاید جای تو بخوابد و حوصله کسی که شاید قرار است بیاید برایش آخرین نامه ای را بدون کاغذ و قلم بنویسد. حوصله این همه پرستار و دکتر بیمارستان که انگار دارند پشت صحنه ساخت یک فیلم سینمایی را نگاه می کنند و منتظرند تا زود تر تمام شوند و برروند سر کارشان..
ما که حرفی نداریم. خوب عقلت رفت... دلت ماند تا... تا برای رفتن اجازه بگیرد. اما... اما دل من را هم با خودش برد. نه پیش خودش،که همراه خودش. حالا... حالا من ماندم و این عقل و یک دنیا... شاید «رضا »...

داســــتان بالایی یکمی خیـــــــلی طولانی شد....ببخشید اگه حوصلتون سر رفت!گفتم داستان قشنگیه بذارم بخونین...امیدوارم خوشـــــتون اومده باشه...

بازم از همه ی دوستــــ ـ ـــای عزیزمون تشکر میکنیم....خیلی خوشحال میشیم به ما سر میزنین...بازهم منتظر حضــــــورتون هستیم...

تا بعــــ ـ ــــــد....